Ο ήχος ανθρώπων που μιλούν γεμίζει σιγά-σιγά την αίθουσα. Ένα μακρύ παγκάκι βρίσκεται τοποθετημένο στο χείλος του προσκηνίου, παράλληλα με το κοινό. Το φως απομονώνει αυτή την περιοχή, επαναπροσδιορίζοντας τη σκηνή ως στενό, γραμμικό χώρο όπου πέντε ερμηνευτές αναπτύσσουν μια αλληλουχία συγκροτημένων δράσεων. Κάθονται, στέκονται, ξαπλώνουν, αφήνουν το σώμα τους να γείρει. Αυτό που ξεκινάει ως αργή, σχεδόν ‘γλυπτική’ χειρονομία μετατρέπεται σε σύνθετο στοχασμό πάνω στην έννοια της αντίληψης, προ(σ)καλώντας αντίστοιχα την πρόσληψη του ορατού και του πραγματικού.
Ως καθημερινό αντικείμενο, το παγκάκι παραπέμπει στην πράξη της αναμονής και της παρατήρησης, αλλά και στη θεατρική σύμβαση της έκθεσης. Στο Us, λειτουργεί ως στήριγμα, μέσο έκθεσης και πλαίσιο: ένα σκηνικό κέντρο όπου τα σώματα –μετακινούμενα από μια στάση παύσης σε μια άλλη– γλιστρούν σε ολοένα πιο απαιτητικές και συστραμμένες θέσεις, μέσα από έναν επίμονο ρυθμό ακινησίας και μετατόπισης.
Αντλώντας από την ιδιαίτερη γλώσσα της Μαρίας Χασάπη πάνω στη στατικότητα, την επιβράδυνση, την ακρίβεια και τη γλυπτική σωματικότητα, το Us αντιμετωπίζει τον χρόνο ως υλικό και την παρουσία ως μια ενεργή, διαρκή κατάσταση, την οποία διαπραγματεύεται στιγμή προς στιγμή. Ανάμεσα σε στιγμές ανάπαυσης και παρατήρησης, οι ερμηνευτές διατηρούν το νήμα της έντασης τεντωμένο μέσα στην εξέλιξη της δράσης τους, τόσο ως μεμονωμένες παρουσίες όσο και ως σύνολο. Κάθε δράση επηρεάζει τον διπλανό τους, μεταφέροντας την κίνηση από τον έναν στον άλλο. Μέσα σε αυτό το πεδίο, γεννιέται μια αμοιβαιότητα με τον θεατή, ένας γλαφυρός συντονισμός των δύο μερών και της παρουσίας τους: εκείνοι και εμείς, καθισμένοι σε παράλληλη διάταξη, σε μια σιωπηλή ανταλλαγή προσοχής, διάρκειας και αντίληψης.
Mε την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ