Τα κόλλυβα είναι μια παράσταση χορού που σμίγει την ελληνική τελετουργική παράδοση με τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα, εστιάζοντας στο λεπτό σύνορο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ένα παράδοξο τελετουργικό: κάθε χρόνο, πέντε γυναίκες άνω των εξήντα συναντιούνται για να φτιάξουν τα δικά τους κόλλυβα όσο βρίσκονται ακόμη εν ζωή.
Η σκηνή θυμίζει οικιακό περιβάλλον, μια εστία συντροφικότητας. Οι γυναίκες γελούν, κουτσομπολεύουν, θυμούνται, πειράζονται ενώ ετοιμάζουν το ιδιαίτερο έδεσμα. Τα κόλλυβα, σύμβολο μνήμης και αποχαιρετισμού, αποκτούν διττή σημασία: γίνονται μνημόσυνο της χαμένης νιότης –ένα νεύμα στα σώματα που υπήρξαν κάποτε αλλιώς, στις επιλογές που έγιναν και σε όσα δεν έγιναν ποτέ– αλλά και γιορτή της επιθυμίας για ζωή. Οι γυναίκες ανακατεύουν το σιτάρι, πασπαλίζουν ζάχαρη, στολίζουν με ρόδι. Ο κύκλος της προετοιμασίας επαναλαμβάνεται, γίνεται ρυθμός και συγχρονισμός, ενώ σταδιακά μετατρέπεται σε χορό. Ταυτόχρονα, μια υποδόρια ειρωνεία διαπερνά όσα εκτυλίσσονται: τα κόλλυβα πρέπει να καταναλωθούν άμεσα πριν ‘χαλάσουν’ και γίνουν επικίνδυνα. Η βουλιμική τους κατανάλωση, έτσι, μετατρέπεται σε μια μεταφορά για την ίδια την ύπαρξη: τη βιασύνη να ζήσουμε όσο πιο μεστά γίνεται πριν από την αναπόφευκτη φθορά. Όσο κυλάει ο χρόνος, ζωή και θάνατος αποκτούν κοινή υπόσταση, αποκαλύπτοντας τις μορφές στη σκηνή ως παρουσίες που γλιστρούν ανάμεσα στους δύο κόσμους.
Η χορογράφος Χριστιάνα Κοσιάρη συνεχίζει την έρευνά της πάνω σε μη νεανικά σώματα, φέρνοντας στη σκηνή δύο επαγγελματίες και τρεις ερασιτέχνες ερμηνεύτριες άνω των εξήντα ετών. Οι ερμηνεύτριες μοιράζονται τον ίδιο σκηνικό χώρο, φέρνοντας μαζί τους διαφορετικές διαδρομές, εμπειρίες και σχέσεις με το σώμα.
Τα κόλλυβα είναι μια γιορτή που αποδομεί τον θάνατο με χιούμορ, συμφιλιώνοντάς τον με τον κύκλο της ζωής. Μια συνάντηση που τιμά αυτό που χάθηκε χωρίς να ξεχνά αυτό που υπάρχει ακόμη, θυμίζοντάς μας ότι η μνήμη, η συντροφικότητα και η χαρά είναι δυνάμεις που αντηχούν και μετά το τέλος.