Προσοχή: Η ώρα έναρξης της παράστασης είναι 23:59
‘Αλκή’: θηλυκός δαίμων, προσωποποίηση της δύναμης που κρατάει τον εχθρό σε απόσταση κατά τη μάχη. Η γενναιότητα, το θάρρος στην αντιμετώπιση επικίνδυνων και αντίξοων περιστάσεων. Ιδιότητες που θεωρούνταν αποκλειστικό ανδρικό προνόμιο κατά την αρχαιότητα, ωστόσο ο ποιητής τις χρησιμοποιεί εδώ για να ονοματοδοτήσει και να πριμοδοτήσει την ηρωίδα της ομώνυμης τραγωδίας του. Έργο άστεγο και μεθοριακό –καθώς δεν εντάσσεται ούτε στο σύμπαν του τραγικού ούτε στο είδος του σατυρικού δράματος– η Άλκηστις του Ευριπίδη παραμένει ένας απρόβλεπτος καρπός που αρνείται να ανήκει, αποσυντονίζοντας τις όποιες κατηγορίες.
Στη δεύτερη φιλοξενία αυτού του απείθαρχου κειμένου στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ, ο συνθέτης Δημήτρης Καμαρωτός μετατρέπει το έργο σε έναν υποφωτισμένο μονόλογο που υιοθετεί άλλες διαστάσεις. Διότι η Άλκηστις εδώ δεν είναι ηρωίδα μιας ιστορίας, αλλά μια παρουσία σε μετάβαση.
Η δράση εκτυλίσσεται νύχτα, έξω από έναν αρχαιολογικό χώρο. Κάτω από κρεμασμένα χρωματιστά φώτα, οι θεατές αναμένουν την έναρξη της παράστασης. Μια μορφή τους υποδέχεται, δίνοντας οδηγίες και συντονίζοντας τη ροή εισόδου. Από εδώ και πέρα, δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα διότι θα προδώσουμε την πλοκή αυτού του έργου και, κυρίως, την ηρωίδα του. Μπορούμε μόνο να πούμε ότι θα ζήσουμε μια διαδρομή –κυριολεκτικά και μεταφορικά– όπου θα ακολουθήσουμε την ηρωίδα στην σκοτεινή πλευρά του δράματος, εκεί όπου η απαξίωση της ζωής και η ακόμα βαθύτερη της παραγνώρισης της θυσίας έχουν ανοίξει ένα κρατήρα που ζητάει δικαίωση. Σε αυτή την προσωπική κάθοδο της Άλκηστης, ο χρόνος επιβραδύνεται, εκείνη μιλά και το τοπίο της απαντά.
Ο αρχαιολογικός χώρος αναδεικνύεται σε συνεργό. Η νύχτα, οι σκιές, οι πέτρες, τα θροΐσματα γίνονται δραματουργικό υλικό, ένας άτυπος Χορός φτιαγμένος από καμώματα της φύσης. Σε αυτό το σκηνικό επικάθεται η μουσική, φέρνοντας μια ώσμωση ανάμεσα στον λόγο και το σκοτάδι, ενώ φυσικοί και ηλεκτρονικοί ήχοι –σε συνδυασμό με την προ-ηχογραφημένη φωνή της Άννας Παγκάλου– γίνονται περαιτέρω καταλύτες της δράσης.
Το Άλκηστις – Τοπίο μετά την Υπόσχεση είναι μια συνάντηση μέσα στην καρδιά της νύχτας, με εκείνο που επιμένει να υπάρχει όταν όλα μοιάζουν να έχουν σταματήσει. Και ποια είναι η υπόσχεση του τίτλου; Σίγουρα όχι κάποια ρητή λύτρωση αλλά μια πρόταση μετάβασης από την αδιαφορία και απαξίωση ενός εαυτού, στη σιωπηλή ανύψωσή του μέσω της συλλογικής εμπειρίας. Σαν ένα ελαφρά φωτισμένο μονοπάτι που υπάρχει μόνο για όποιον γυρίσει να το δει