Πώς αποφασίζει ένας από τους σπουδαιότερους φιλοσόφους στην ιστορία να αφηγηθεί τη ζωή του; Ο Πλάτωνας στέκεται στη σκηνή και μας απευθύνεται. Μέσω ενός αφηγητή, επανέρχεται ως αίνιγμα και φάντασμα για να σπάσει τον τέταρτο τοίχο, εκμηδενίζοντας την απόσταση που μας χωρίζει από τον ίδιο και την πολιτικά ασταθή εποχή του.
Λίγα πράγματα γνωρίζουμε, στην πραγματικότητα, για τον μαθητή του Σωκράτη πέρα από τους εμβληματικούς διαλόγους του. Τέσσερα χρόνια πριν πεθάνει, ο Πλάτωνας γράφει τη Ζ’ Επιστολή –την απολογία της ζωής και του έργου του– και την απευθύνει ως γράμμα και παρακαταθήκη στην οικογένεια του Δίωνα, στις Συρακούσες, μετά τη δολοφονία του επιστήθιου φίλου του. Από αυτό το κείμενο εμπνέεται ο Αλέξανδρος Μιστριώτης, προσεγγίζοντας έναν Πλάτωνα ανθρώπινο και εξομολογητικό μέσα από μια παράσταση που δεν εστιάζει στη διδασκαλία αλλά στη ζωή του – μια ζωή για την οποία δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα με βεβαιότητα. Το έργο ξετυλίγεται μέσα από τη φωνή του αφηγητή, που τον καλεί να απεκδυθεί τα πολυάριθμα πρόσωπα που εμφανίζονται στους διαλόγους του και να μας μιλήσει αυτοπροσώπως. Τον ακούμε έτσι να αφηγείται τα νεανικά του χρόνια, την αποτυχημένη του απόπειρα να εμπλακεί ενεργά στην πολιτική στις Συρακούσες. Τον βλέπουμε, ήδη από τα νεανικά του χρόνια, να συνειδητοποιεί ότι η Αθήνα και ο ελληνικός κόσμος βρίσκονται σε πολιτικό αδιέξοδο, αναγνωρίζοντας ότι η απογοήτευση αυτή τον οδηγεί στη φιλοσοφία.
Ωστόσο, στο τέλος της διαδρομής δεν τον περιμένει κάποια πολυπόθητη επίλυση ή συμφιλίωση. Έξω από το έργο του, ο Πλάτωνας δεν οδηγείται στον θρίαμβο όσο στην απορία. Δεν είναι μέγας σοφός ή παντογνώστης, ούτε ο άνθρωπος που καθόρισε με το έργο του την πορεία της δυτικής φιλοσοφίας. Είναι απλώς ένας γερασμένος άντρας –ωστόσο απόλυτα σύγχρονος– ο οποίος ανταποκρίνεται στο κάλεσμα του αφηγητή που τον αναζητά στα ερείπια της ιστορίας προκειμένου να σφυγμομετρήσει την εξίσου ασταθή εποχή μας. Τελικά, μέσα από την εξιστόρηση των βιωμάτων του μας καλεί να τον συνοδεύσουμε μέχρι την όχθη του τέλους της ζωής του, με την αναζήτηση της αρετής και της αλήθειας να διαθλάται μέσα από κάθε του λέξη.