ΦΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΡΑΒΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
–ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ–
Δραματουργός, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης, ο γεννημένος στη Γαλλία και με μαροκινή καταγωγή Ελ Χατίμπ κινείται ανάμεσα στο θέατρο, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο και το μυθοπλαστικό ντοκιμαντέρ, προσεγγίζοντας διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα αλλά και πιο προσωπικές επικράτειες με ποιητική διάθεση, χιούμορ και τρυφερή ενσυναίσθηση. Στο έργο του τον κεντρίζουν όσα συνήθως προσπερνάμε, από την αθέατη καθημερινότητα και ρουτίνα έως τη ‘μυστική’ ζωή των ηλικιωμένων. Μέσα από αυτόν τον χαρακτηριστικό κόσμο, μας καλεί να ανακαλύψουμε ξανά Το τέλος της Ομορφιάς, το πρώτο του έργο, το οποίο και τιμήθηκε το 2016 με το Μεγάλο Βραβείο Δραματικής Λογοτεχνίας.
Η παράσταση –μια επί της ουσίας προσωπική εξομολόγηση που μετατρέπεται σε σκηνική δράση– γεννήθηκε από την πρόθεση του Χατίμπ να συντάξει ένα κείμενο που βασίζεται σε συνεντεύξεις της μητέρας του με τον ίδιο. Στις 20 Φεβρουαρίου 2012, ο θάνατός της διακόπτει τα πάντα και το έργο μετασχηματίζεται σε επείγουσα ανάγκη να ειπωθούν τα ανείπωτα –όχι ως εξομολόγηση, αλλά ως κατάθεση μνήμης που μπορεί έπειτα να μοιραστεί.
Στο κρεβάτι του νοσοκομείου, η μητέρα του τον ρωτά:
— Δεν μπορεί να γίνει κάποια επέμβαση;
— Όχι, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα πια.
Μόνος επί σκηνής, ο Ελ Χατίμπ δίνει μορφή στον εσωτερικό κατακερματισμό του ‘ορφανού’ γιου μέσα από μια ασυνεχή αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και στο ντοκιμαντέρ. Συνθέτει έτσι μια κατακερματισμένη πορεία από τεκμήρια ζωής: αποσπάσματα εφημερίδων, emails που στάλθηκαν και ελήφθησαν, ηχογραφήσεις και φωνητικά μηνύματα, SMS και βίντεο, υλικά που λειτουργούν ταυτόχρονα ως ντοκουμέντα και ως ανεπαίσθητες ‘αποδείξεις’ μιας σχέσης. Σε αυτά τα στιγμιότυπα επιστρέφουν η οικογένεια, ο τόπος καταγωγής, η μητρική γλώσσα και οι τελετουργίες του αποχαιρετισμού, αλλά και οι αιχμηρές λεπτομέρειες που κάνουν το πένθος ανθρώπινο και συχνά απροσδόκητα αστείο. Με λιτά μέσα και μεγάλη σκηνοθετική ακρίβεια, το οπτικοακουστικό περιβάλλον γίνεται ταυτόχρονα αρχείο και ρωγμή, μέσα από την οποία γλιστρά η ζωή. Το τέλος της Ομορφιάς είναι μια τρυφερή και συνάμα καυστική ιστορία αποχαιρετισμού: ένα θέατρο της πραγματικότητας που αναζητά την ομορφιά ακριβώς εκεί όπου μοιάζει να εξαντλείται.